Szczaw

Liście szczawiu zawierają dużo witaminy C i A oraz żelaza. Ze względu na zawartość szczawianów nie jest zalecany do spożycia w większych ilościach. Szczaw wschodzi wcześnie na wiosnę i można go pędzić w inspekcie na zbiór w zimie i wczesną wiosną. Na jednym miejscu można go pozostawić przez 3-4 lata. Zimuje dobrze pod przykrywą śnieżną i odrasta wcześnie wiosną. Jest też mało wrażliwy na brak światła i dobrze rośnie w cieniu. Źle natomiast znosi suszę. Rośnie dobrze na każdej glebie, z wyjątkiem piaszczystych, ale najlepiej na żyznej, wilgotnej. Gleba pod szczaw powinna być głęboko i starannie uprawiona oraz nawieziona obornikiem i nawozami mineralnymi w ilości: 20-30 g saletrzaku lub siarczanu amonu, 20-25 g superfosfatu i tyleż 40-procentowej soli potasowej. Najkorzystniej wysiewać szczaw jako poplon po wczesnych warzywach uprawianych na oborniku, w rzędy odległe od siebie o 30-35 cm lub na zagonach, w rzędy co 20 cm. Na 1 m kw. potrzeba 0,4-0,5 g nasion. Po wzejściu szczaw się odchwaszcza i przerywa, pozostawiając rośliny co 8-12 cm. Wyrastające pędy kwiatowe należy wycinać, aby nie osłabiły roślin. W czerwcu i sierpniu stosuje się zasilanie saletrą w ilości 10-20 g/m kw.. Zbiór szczawiu rozpoczyna się zwykle 2-3 miesiące po siewie, gdy rozetki mają po kilka liści. Zł m kw. można otrzymać ok. 1-1,5 kg liści.