Soja warzywna

49Soja ma bardzo dużą wartość odżywczą; zawarte w niej białko cechuje wartość biologiczna zbliżona do mięsa. Poza tym nasiona zawierają do 20% tłuszczu o wysokich walorach jadalnych oraz witaminy C i B. Soja jest rośliną ciepłolubną, wymagającą dużego nasłonecznienia, zwłaszcza w okresie kwitnienia. Najodpowiedniejszymi rejonami do uprawy są: południowo-wschodnia część kraju oraz województwa południowo-zachodnie. Soja najlepiej udaje się na przepuszczalnej lekkiej glinie, lessie, czarnoziemie i czarnej ziemi. Nie można jej uprawiać na glebach podmokłych i zakwaszonych, a także na lekkich, suchych piaskach i glebach zaskorupiających się, ciężkich. W płodozmianie najlepiej ją uprawiać po okopowych, w trzecim roku po oborniku lub kompoście na glebach żyznych oraz w drugim roku na stanowiskach słabszych. Rośliny soi rozwijają się początkowo wolno, dlatego łatwo ulegają zachwaszczeniu. Jesienią lub wiosną stosuje się nawożenie fosforem i potasem, jak pod inne rośliny strączkowe. Nawożenia azotem w ogóle nie stosujemy na glebach żyznych, próchnicznych, a na innych nie więcej jak 4 dag w czystym składniku na 10 m kw., i to w dwóch dawkach, tj. 2 dag po wschodach i 2 dag w początkach kwitnienia. W przeciwnym przypadku rośliny nadmiernie wybujają. Można do nawożenia wykorzystać wieloskładnikowy nawóz mineralny.