Rabarbar

38Rabarbar jest byliną, może rosnąć w półcieniu, ale wcześniej plonuje w miejscach słonecznych. Ogonki liściowe, które stanowią jego część jadalną, zawierają witaminę C, cukry, kwasy oraz składniki mineralne, takie jak: wapń, żelazo. Rabarbar używany jest przede wszystkim do przyrządzania kompotów w okresie wiosennym, gdy nie ma jeszcze owoców. Jest on uprawiany na zbiór wiosenny oraz pędzony w okresie zimowym. Ponieważ jest warzywem trwałym, należy wybrać mu takie miejsce, w którym nie będzie przeszkadzał innym roślinom. Sadzony w cieniu ma intensywniej zabarwione ogonki liściowe. Rabarbar najlepiej udaje się na glebach żyznych, zasobnych w wodę i przepuszczalnych, źle natomiast rośnie na glebach kwaśnych. Miejsce pod rabarbar należy przygotować już w drugiej połowie lata, aby można go było wysadzić pod koniec sierpnia lub na początku września. Na 1 m kw. daje się 6 kg i więcej dobrze rozłożonego obornika i nawozy mineralne w ilości: 80 g saletry amonowej, 70 g superfosfatu i 100 g soli potasowej, i to nie tylko na początku przed założeniem plantacji, ale co roku. Nawozy fosforowe i potasowe stosuje się jesienią, azotowe zaś pogłównie, połowę dawki wiosną, połowę po zbiorach ogonków. Rabarbar uprawia się z sadzonek pochodzących z podziału karp – podziemnych, grubych kłączy. Dobre sadzonki uzyskuje się z cztero- lub pięcioletnich karp. Dzieli się je ostrym nożem na części tak, aby każda sadzonka miała przynajmniej jeden pąk oraz część korzenia i ważyła nie mniej niż 0,25 kg. Rana powinna być najmniejsza, a przed sadzeniem musi przyschnąć. Rabarbar sadzi się w rozstawie 100-150 x 100-120 cm. Pąk powinien znaleźć się tuż pod powierzchnią ziemi, nie głębiej niż 2 cm; każdą sadzonkę należy mocno, dokładnie obcisnąć ziemią i podlać.