Pietruszka naciowa

8Pietruszka naciowa, podobnie jak korzeniowa, jest rośliną dwuletnią, a nawet wieloletnią; począwszy od drugiego roku wydaje corocznie nasiona. Wytwarza dużo liści, natomiast jej rozgałęziony zdrewniały korzeń nie nadaje się do konsumpcji. W porównaniu do liści pietruszki korzeniowej jej blaszki liściowe są bogatsze w witaminy, sole mineralne i olejki aromatyczne. Ma też duże walory dekoracyjne. Pietruszkę naciową przeznaczoną na bezpośredni zbiór liści oraz pozyskanie korzeni do pędzenia uprawia się tak samo jak pietruszkę korzeniową. O powodzeniu uprawy decyduje ilość substancji organicznych w glebie. Na glebach ubogich w próchnicę należy uprawiać pietruszki nawet bezpośrednio po wprowadzeniu obornika, a na glebach zasobniejszych – w dalszych latach. Pietruszka jest rośliną o długim okresie kiełkowania i szczególnie wrażliwą w tej fazie wzrostu na zasolenie. Nawozy fosforowo-potasowe najlepiej jest wysiać jesienią, w dawce 50 g/m kw. superfosfatu potrójnego i 40-50 g/m kw. soli potasowej lub siarczanu potasu. Nawozy azotowe wysiewa się wiosną, przed siewem 20 g/m kw. saletry amonowej lub saletrzaku oraz pogłównie w lipcu w takiej samej ilości jak wiosną. Nasiona wysiewa się najczęściej w marcu-kwietniu, ale możliwa jest również uprawa z siewu jesiennego. Na 1 m kw. wystarcza 0,5 g nasion. Ze względu na dużą rozetę liściową, należy pietruszkę siać w rzędy co 30-40 cm. Gdy dobrze wschodzi, wykonuje się przerywkę, pozostawiając 5-10 cm odstępu między roślinami w rzędzie. Liście pietruszki naciowej zbiera się stopniowo, począwszy od liści zewnętrznych. Najczęściej zbiory trwają od lipca do października, a niekiedy rozpoczynają się już w czerwcu. Z 1 m kw. można otrzymać rocznie 1,5 kg naci.