Boczniak

27Boczniak ostrygowaty, zwany też bedłką ostrygowatą lub przyuszkiem ostrygowatym, ma owocniki o średnicy 5-15 cm, a niekiedy i większej. Występują one w postaci skupionych grup, składających się zwykle z kilkunastu większych i mniejszych okazów, wyrastających ze wspólnej podstawy lub są dachówkowato ułożone jeden nad drugim. Kapelusz jest kształtu muszelkowatego, o szerokości 5-20 cm, gładkiej powierzchni, lekko wypukły. Początkowo barwa kapelusza jest ciemna, później jaśnieje i może być szara, szarobrązowa, czasem z odcieniem niebieskim. Blaszki owocników, zbiegające pod kapeluszem w dół po trzonie, u młodszych okazów są białe lub liliowobiałe, u starszych szarawe. Trzon grzyba jest ekscentryczny lub boczny, biały, zwarty u podstawy i często pokryty strzępkami grzybni. Obok owocników z dobrze wykształconym trzonem spotyka się owocniki o trzonie bocznym ledwie dostrzegalnym lub owocniki bez trzonu. Miąższ grzyba jest biały, miękki, soczysty, o łagodnym zapachu. Miąższ starszych owocników często staje się łykowaty i włóknisty, a w trzonie korkowaty. Boczniak dobrze znosi przymrozki, a nawet często w zimie można w lesie spotkać w dziuplach starych drzew świeże owocniki. Boczniak może rosnąć na pniach, gałęziach, na osłabionych i martwych stojących drzewach, kłodach oraz na różnych materiałach pochodzenia roślinnego, jak: słoma zbóż i kukurydzy, osadki kolb kukurydzianych, oraz na odpadach przemysłu drzewnego, jak kora i trociny.